Selecteer een pagina

Hometodiyfor

Hoi, wij zijn Michel, Lisette, Jemi en Yara.Na 13 jaar gaan we voor het eerst terug naar Zuid-Afrika, het geboorteland van onze 14-jarige adoptie dochter Jemi. Dit keer gaat haar zusje van 11 jaar Yara ook mee!

Wij gaan met de camper op rondreis door de provincies Limpopo en KwaZulu-Natal. Onze bijzondere reis eindigt in Johannesburg waar wij het weeshuis bezoeken waar Jemi de eerste 20 maanden van haar leven heeft gewoond. Bent u ook zo benieuwd naar onze reis? Lees ons adoptieverhaal en volg hier ons reisverslag op ons blog

How You Can Get Involved

Donate Or Contact Us to get Involved

Even voorstellen

Wij zijn Michel, Lisette, Jemi en Yara. We wonen sinds 4 jaar in het centrum van Purmerend. Daar werkt Michel in zijn eigen winkel Franzen. Een winkel voor echte liefhebbers van koffie, thee, wijn en bijzondere sigaren!

Na de grote verhuizing en aankoop van de winkel nu vier jaar geleden hebben we eindelijk weer tijd voor andere dingen dan werken! Geen mooier moment dan nu om terug te gaan naar het geweldige Zuid-Afrika om Jemi haar geboorteland te laten zien!

Ons adoptieverhaal

13 jaar geleden werden wij voor het eerst ouders van onze prachtige adoptiedochter Jemi. Van deze bijzondere gebeurtenis hebben wij destijds een blog gemaakt. Wilt u meer lezen over onze belevenissen van toen, lees dan hieronder verder! U zult zien dat het veslag van toen stopt na het adoptievoorstel. De reis van het ophalen van jemi toen, zal verwerkt worden in ons reisverslag van nu. Hou ons Blog in de gaten!

Wie zijn wij 05/01/2006
Wij zijn Michel en Lisette. Wij wonen in een mooi dorp in Noord-Holland. Ons huis is gebouwd in 1935 daarom hebben wij flink verbouwd toen we hier kwmen wonen. Alles is zo ongeveer vernieuwd. gelukkig is Michel heel handig en hebben we dus veel zelf kunnen doen. Michel heeft samen met zijn vader,moeder en zus een winkel. Zelf ben ik makelaar en hypotheekadviseur in ruste. Vanwege mijn gezondheid. Heb ik helaas mijn baan moeten opzeggen. Een aantal jaren geleden bleek dat ik een chronische ziekte had. Hierdoor zou zwanger worden nog wel eens lastig kunnen worden , werd ons gezegd door de specialist. na een aantal jaren proberen,werd ik dan toch zwanger. Helaas eindigde deze zwangerschap in een miskraam. We hadden kunnen kiezen voor i.v.f. maar dat zou niet goed zijn voor mijn gezondheid. Dus hebben we ons aangemeld voor adoptie.
De adoptieprocedure 01/29/2006
Ons adoptieverhaal begon 3 jaar geleden toen we ons inschreven bij het min. van Justitie voor adoptie. Na twee jaar, in jan. 2005 kregen we bericht dat we konden beginnen aan de verplichte Via-cursus. Dit waren 6 bijeenkomsten van 3 uur waarin er werd verteld over diverse adoptiewetenswaardigheden. Je moet dan denken aan hechting van het kind aan ons als nieuwe ouders, hoe het er aan toe kan gaan in weeshuizen en waar zijn de hulpverleningsinstanties te vinden wanneer er problemen ontstaan met jouw kind. In aug. 2005 begonnen de gesprekken met de raad van de kinderbescherming. Dit waren 4 prettige gesprekken waarin ze alles van je willen weten. Na 4 weken hadden we dan eindelijk de felbegeerde beginseltoestemming in huis. Dit is de toestemming van de Nederlandse overheid die je nodig hebt om te mogen adopteren. Hierna schreven we ons in bij het bemiddelingsbureau Wereldkinderen. Je hebt verschillende bureau’s maar deze sprak ons het meeste aan vanwege de grote hoeveelheid landen waar ze voor bemiddelen. Op een aantal formulieren konden we onze wensen en grenzen aangeven t.a.v. landen, leeftijd kind en gezondheid. Hierna volgt dan een kennismakingsgesprek met een medewerkerster van het bureau. Nu is het zo dat ieder land eisen stelt aan de adoptieouders. Dat kan gaan om gezondheid, huwelijksduur, inkomen, geloof, ect. Ook is de adoptieprocedure in ieder land weer anders. Onze voorkeur ging al snel uit naar Zuid-Afrika. Dit om een aantal redenen: de kinderen worden veelal officieel afgestaan dus de moeder is bekend, vaak zijn er dikke dossiers met veel informatie over de achtergrond van het kind, de kinderen worden opgevangen in pleeggezinnen, zijn veelal niet ondervoed, de biologische moeder helpt soms mee nieuwe ouders voor haar kind uit te kiezen en voor haar is goede begeleiding, god wordt om hulp gevraagd bij het uitkiezen van de nieuwe ouders dmv gebed bij toewijzing. Wij moesten een aantal off. documenten verzamelen, een fotoalbum van ons leven maken en een aantal brieven in het Engels schrijven. Deze brieven zijn bestemd voor de rechtbank daar, het adoptiebureau daar en een aparte brief hebben we geschreven voor de moeder. Dit laatste was zoals je zult begrijpen erg emotioneel. Alle off. papieren zijn nu in Zuid-Afrika en het wachten op een telefoontje is begonnen. Dit kan morgen maar ook pas over een aantal maanden zijn.
Voorbereiding 2-2-2005
Elke keer als de telefoon gaat op een ongebruikelijk moment dan krijg ik een hartverzakking. Ik hoop toch niet dat dit zo blijft tot het echte telefoontje (dat we een zoon of dochter hebben). Dat kan namelijk ook nog wel maanden duren. Het lastigste vind ik eigenlijk dat we niet weten hoe oud ons kindje is. Voorbereiding (o.a. emotioneel) is moeilijk. Een kind van 3 maanden is toch echt heel anders dan een kind van 2 jaar. Bij dat laatste kunnen we meteen met opvoeden beginnen. Laten we hopen dat ons kind dan nog niet verpest is (dit is natuurlijk een grapje)!!!! Iedereen leeft erg met ons mee en dat stellen we zeer op prijs. En voor iedereen die dit leest en vraagt of we wel willen laten weten als we het telefoontje krijgen: als we dat telefoontje krijgen, zullen we ervoor zorgen dat dit jullie echt niet ontgaat hoor. In het bijzonder willen wij onze vriendin Charda bedanken voor het mooie schilderij dat ze gemaakt heeft voor de kinderkamer. En onze andere familie en vrienden voor de boekjes, knuffels en andere cadeau’s.
De reden voor het maken van ons web-log 03-02-2006
Een van de redenen dat we dit web-log zijn begonnen is om vrienden en familie op de hoogte te houden van de adoptieprocedure. Dit is leuk maar ook heel nuttig omdat we de eerste paar weken na thuiskomst geen bezoek kunnen ontvangen.
Het krijgen van een adoptiekindje is heel bijzonder maar vereist ook enig inzicht in de kinderlijke psyche. Hierover zijn wij voorgelicht tijdens de adoptiecursus/voorlichting die wij moesten volgen begin 2005.
Ons kindje heeft al veel meegemaakt als het straks bij ons komt wonen. Heeft afscheid moeten nemen van zijn/haar moeder en van de verzorgers in het pleeggezin. Ook is het zo dat het op verschillende plekken heeft gewoond. Zoals jullie waarschijnlijk weten van jullie eigen kinderen, gedijen de meeste kinderen toch het beste bij enige regelmaat en voorspelbaarheid. Dit heeft ons kindje niet gekend. Daarom is het heel belangrijk dat ons kindje gaat leren dat als er wat is dat hij/zij bij ons terecht kan. In de praktijk komt het er op neer dat we zullen vragen aan jullie om ons kindje de eerste tijd (misschien weken/maanden) niet op te pakken en zomaar aan te raken. Zo kan ons kindje leren dat papa en mama er zijn om hem/haar te verzorgen en niet ieder willekeurig persoon. Ik kan me voorstellen dat dit voor jullie moeilijk is en overdreven kan lijken. Maar ik hoop dat jullie je proberen te verplaatsen in ons kleintje. Die in twee weken tijd op 3 verschillende plaatsen heeft gewoond (pleeggezin, hotel en ons huis) en nooit heeft meegemaakt dat verzorgers ook bleven. Ook kan het zijn dat ons kindje een achterstand heeft. In de praktijk kan het dus zo zijn dat ons kindje als het bv 1 jaar bij aankomst is, alleen maar speelt met speelgoed voor kinderen van een half jaar omdat de rest nog te hoog gegrepen is. Het is belangrijk om ons kindje die dingen die het gemist heeft in zijn verleden alsnog te laten inhalen. Het kan soms een beetje raar overkomen als een kind wat al loopt ineens weer babydingen gaat doen, maar ook dat hoort er bij.
Hebben jullie door dit verhaal een beetje inzicht gekregen in de bijzonderheden van adoptie? We hopen op jullie begrip dat we de eerste 6 weken na thuiskomst geen bezoek kunnen ontvangen. Maar we houden jullie natuurlijk wel op de hoogte via ons web-log!
Wachten 03-09-2006
Jongens en meisjes/dames en heren, er moet me iets van het hart. Ik begin lichtelijk geirriteerd te raken van de vraag of we nou echt niet weten wanneer ons kindje zal gaan komen (dit is natuurlijk een andere vraag dan hebben jullie al wat gehoord). Helaas weten we echt niet meer te zeggen dan we weten het niet maar waarschijnlijk deze lente/zomer. Het kan morgen zijn maar ook pas over een paar maanden. Ik weet dat jullie het goed bedoelen met deze vraag. Daarom zal ik hier proberen uit te leggen hoe het er aan toe gaat in Zuid-Afrika met het toewijzen van kinderen.
In Zuid-Afrika is een adoptiebureau die de toewijzingen van kinderen regelt. Zij krijgen aan de lopende band dossiers binnen van ouders uit diverse europese landen die graag ouders willen worden van zo’n lekker bruin moppie. De meeste kinderen zijn 0 tot 24 maanden.
Al deze dossiers gaan in een bak. Wanneer ze voor 1 bepaald kind ouders zoeken, gaan ze in deze bak kijken. Ze kijken dan naar hoe een kindje is qua karakter. B.v. ze hebben een zeer vrolijk ondeugend ventje. Dan zoeken ze in de bak met dossiers naar een gezin wat hier bij past. He denken ze, die michel ziet er wel ondeugend uit! En samen lijken ze een vrolijk stel. Dit kindje zou daar goed passen. En zo zijn er nog een paar gezinnen die voldoen qua profiel.
Volgende stap is dan, als de biologische moeder nog in beeld is en als ze wil, dat ze een paar dossiers voorleggen aan de biologische moeder. Zij mag meehelpen de nieuwe ouders voor haar kind uit te kiezen. Er wordt hierbij totaal niet gekeken naar wanneer het dossier is binnengekomen. Stel: op een goed moment zijn wij de gelukkige uitverkorenen. Dan komt dit bericht binnen bij het adoptiebureau Wereldkinderen in Nederland. Zodra zij dit bericht krijgen, gaan zijn onmiddelijk ons bellen. Dit kan op elke werkdag en willekeurig tijdstip zijn van 9-5 uur. Als ze ons bellen krijgen we alleen te horen dat er een zoon/dochter voor ons is en wat de leeftijd en de gezondheid is van het kindje. Vervolgens moeten Michel en ik dit samen bespreken en bellen we terug dat we accoord zijn met het voorstel. We hebben dus het recht nee te zeggen als het kindje b.v. een veel ernstiger gezondheidsprobleem heeft dan wat wij van te voren hebben aangegeven acceptabel te vinden. In principe worden er geen voorstellen gedaan die niet matchen met onze wensen maar waar mensen werken worden fouten gemaakt.
Als we accoord zijn met het voorstel, krijgen we per email meteen een dossier toegezonden incl. foto’s van ons kindje. En dan knallen we de champagnefles open die hier staat te wachten!!! Als we de volgende dag weer een beetje nuchter zijn, moeten we nog naar een bespreking met wereldkinderen waar we horen wat ons allemaal te wachten staat in afrika. Vervolgens een ticket boeken, wat andere dingen regelen en gaan met die banaan. We zullen waarschijnlijk afreizen binnen een week.
Verbouwingstress 04-08-2006
Yes, de badkamer en kinderkamer zijn allebei klaar! Na 3,5 jaar verbouwen, ben ik er ook helemaal klaar mee. Ja, ik hoor jullie denken, je doet het jezelf aan. Dat is helemaal waar. Het enige excuus wat ik kan geven, is dat we een stelletje verwende krengen zijn die alles mooi wil hebben. De afgelopen maand was niet echt een topmaand op verbouwingsgebied. Een aantal weken geleden hebben wij een hardstenen blad en drempels besteld. Het zou ongeveer 2 weken duren voor het klaar was. Na 4 weken kregen we een telefoontje, het spul zou vrijdags gebracht worden. Op vrijdag werden alleen de drempels bezorgd want het blad was tijdens transport beschadigd geraakt. Tja, kan gebeuren. Maandag kwamen de mannen met het blad van 100 kilo aanzetten. Lisetje helemaal blij! Eenmaal boven bleek het niet te passen. De volgende dag zouden ze terugkomen om het in orde te maken. Dinsdag werd op het dak van onze aanbouw het blad geslepen. Het moet gezegd, het is prachtig geworden! De dinsdag daarop kwamen de loogieters om 3 uur ’s middags i.p.v. 8 uur ’s ochtends (ze hadden wel netjes doorgebeld dat ze later zouden komen). Alleen die aardige meneer (hij was echt aardig) had de verkeerde toiletpot meegenomen. Dan maar even terug naar het bedrijf rijden om de goede pot op te halen. Natuurlijk kwamen ze de volgende dag terug om alles af te maken want dat ging die dinsdag niet meer lukken. De volgende dag om 3 uur was daar weer een aardige meneer. Toen alles af was gemonteerd, werd mij gevraagd even naar boven te komen. Uit die ene kraan kwam het water op een wel heel rare plek eruit. Onze nieuwe kraan was dus stuk. Toen de mannen weg waren, kwam de verbouwingsstress van drie jaar eruit en heb ik even lekker een potje zitten janken. Dat lucht lekker op! Maar zoals dat met de meeste dingen gaat, is het resultaat zo mooi dat het het waard was. Hier wat foto’s:
Onzekerheden 05-31-2006
Gisteren hebben we Joost en Carien, onze vrienden, hier te eten gehad. Buiten dat ik gek op koken ben en mensen graag wil verwennen met eten, was het zeer gezellig. We hebben het gisteren toch vooral over onze adopties gehad. Omdat zij nu weten dat ze een zoon krijgen van 2,5 jaar uit Lesotho praten we er toch op een andere manier over.  We hebben het gehad over onze onzekerheden en dat voelde erg goed. Nu heeft elke ouder zo zijn onzekerheden alleen bij adopties zijn er een paar waar ouders van biologische kinderen niet mee te maken krijgen. Het is een fout om te denken dat Michel en ik omdat het zo lang heeft geduurd voordat er bij ons kindje komt, er al jaren mentaal klaar voor zijn om een kind te krijgen. Als blijkt dat het maar niet lukt om zwanger te worden dan gaat er een soort beschermingsmechanisme werken (bij ons). Je probeert er niet te veel over na te denken, geen dagdromen dus over over hoe het zou zijn om een kind in huis te hebben.Zo komt het onderwerp kinderen steeds verder van je af te staan terwijl je in praktisch (medisch) opzicht er toch constant mee bezig bent. Zeker in ons geval waarbij ziekte ook nog eens een rol speelt, hadden we ook nog wat anders aan ons hoofd. Pas op het moment dat we van wereldkinderen hoorden dat we door mochten gaan voor adoptie uit Zuid-Afrika, ging die ver van mijn bedknop langzaam om. Toen begon ook het dagdromen en de angsten/bedenkingen die veel aanstaande ouders af en toe hebben. Gedachte als mijn god zullen we het afzeggen want dit is een keus voor ons hele leven, je komt er nooit meer van af, passeerden regelmatig bij ons de revue. Daar staan tegenover alle dromen die we hebben over hoe leuk het kan zijn met ons kindje. Andere onzekerheden hebben meer betrekking op als ons kindje straks bij ons is. Hoe gaan we dat doen als ons kind wat ouder is en al praat en wij verstaan het niet, het spreekt toch een andere taal. Is het goed als iedereen straks op schiphol staat of zal ons kindje dat te angstig vinden zoveel mensen, moeten we het dan maar bij onze naasten houden?  Hoewel we ons kind graag zo snel mogelijk aan iedereen willen laten zien, is het beter in het begin rustig de tijd te nemen aan elkaar te wennen. Geven we dan wel of niet een kraamfeest en na hoe lang? Met name ik vraag zo veel mogelijk praktische dingen aan mijn vriendinnen, ten slotte hebben we geen kraamverzorgster die ons van alles verteld. Flesjes sterriliseren hoe doe ik dat? Zwemluiers bestaan die ook? Ten slotte zit er bij ons guesthouse een zwembad en daar willen we wel gebruik van maken! Het is heel raar je gaat op een soort vakantie en komt terug met een kind. We hebben dus niet de hele huisraad ter beschikking voor de verzorging van ons kind. Bedenken wat we voor ons kind op vakantie mee moeten nemen terwijl we nog geen kind bij ons hebben, voelt toch wel vrij onwennig. Uiteindelijk went alles altijd heel snel. De meeste tijd denken we: we zien het straks wel hoe het loopt. Gelukkig zijn we mensen die in het nu leven en daarom erg genieten van ons huidige leven.
Tijd 06/02/2006
Op dit moment is de meest gestelde vraag aan ons, wanneer dat ‘verdomde’ bureau nou eens gaat bellen (zoals een vriendin gisteren zei) dat er een kindje voor ons is. Dan antwoord ik meestal met de zin: het komt wanneer het komt. Waarop de meeste mensen mij wat bevreemd aankijken. Ik zie ze denken wat een vaag antwoord. Daarmee bedoel ik dus het kindje komt wanneer het er klaar voor is bij ons te komen. Dat is onze levenshouding, tijd is zo’n relatief begrip. Eigenlijk heel oninterresant. Wij leven in het nu en dat betekent voor ons dat het leven draait om de reis (zoals nu de bijzondere wachttijd) en niet alleen om het resultaat (de komst van ons kind). Als we nu alleen bezig zouden zijn met de toekomst zouden we het nut van het heden niet zien. Dat zou toch wel erg jammer zijn. Dit alles betekent natuurlijk niet dat we ons niet ontzettend verheugen op de komst van ons kindje. Het betekent ook niet dat wij soms ook geen moment hebben van ongeduld. Maar meestal zijn wij heel geduldig. Wij geloven absoluut dat het kind naar ons toekomt dat bij ons hoort. En wij zijn zeer nieuwsgierig naar wie dit kind is. Wat is zijn karakter, zijn passie en hoe ziet het eruit.
Vliegen 06-24-2006
Zoals de meeste van jullie wel weten is Michel een bikkel. Hang hem ondersteboven uit een vliegtuig en het doet hem niets. Ik daarentegen, ben een angsthaas. Een achtbaan? Nee dank je feestelijk daar ga ik niet in. Alles wat hoog is en snel gaat is aan mij niet besteed. Aangezien een vliegtuig ook in deze categorie past, weet je het wel. Van de laatste 3 keer dat we gevlogen hebben, hadden we twee achter elkaar een rotvlucht met luchtzakken en turbulentie. Voor die tijd hadden we zeker al 20 keer gevlogen en niets geen toestanden. En nu dan twee keer achter elkaar die ellende. Nou, hield ik al voor die tijd niet van opstijgen. En volgens mijn moeder gilde ik vroeger als baby al het hele vliegtuig bij elkaar. Om een lang verhaal kort te maken, na die tweede rotvlucht, zei ik tegen Michel: voorlopig geen vliegtuig meer voor mij. Dus zijn we het jaar daarop met de auto op vakantie geweest. Maar het bleef toch knagen aan mij, de wereld is zo mooi en ik wil nog veel meer zien maar dan moet ik wel dat vliegtuig weer in. De angst om te vliegen had in de tussentijd abnormale proporties aangenomen want ik had zelfs nachtmerries hierover. En toen waren vorig jaar verwikkeld in de adoptieprocedure en dacht ik: oke na 1 jaar rust geen gezeur, je moet dat vliegtuig weer in. We moeten straks ten slotte ook ons kindje ophalen en dan is het geen tijd voor vliegexperimenten. Dus zei ik tegen Michel: we gaan vliegen maar niet ver want dan kan ik weer wennen en als ik ga flippen in het vliegtuig dan weet ik dat we na een uur weer landen. Het werd een vakantie naar Zuid-Frankerijk, 1,5 uur vliegen naar Nice. Als voorbereiding hierop zei ik elke dag 20 keer tegen mezelf, je kan het en het gaat helemaal goed komen. En warempel dat is het ook. Voor het vliegen een pilletje erin en toen naar Schiphol. Bleek het dus een cityhoppervliegtuig te zijn. Ik in paniek, ik ga echt niet in dat kleine ding ga maar alleen zei ik tegen Mich. Doe niet zo gek je gaat er echt wel in, zei Michel. En daar ging ik dus in tranen het vliegtuig in. De stewardes zag meteen al hoe laat het was dus kwam ze naar mij toe om te praten. Nou is het mooie van paniek dat het nooit lang duurt want dat trekt je lichaam blijkbaar niet dus werd ik weer rustig. Zeker toen bleek dat de vrouw die achter mij zat ook jarenlang stewardes was geweest. Zij hield ook een praatje met mij. De vlucht verliep verder rustig en toen we geland waren, was ik heel trots op mezelf dat ik toch in dat vliegtuig was gestapt. Tenslotte zijn er zat mensen met dezelfde angst die het opgegeven hebben.We hebben een heerlijke vakantie gehad en op de terugweg was het zelfs zo dat ik tijdens de turbulentie gewoon rustig bleef. En nu gaan we straks dus weer een lange vlucht maken om ons kindje op te halen.
WIJ HEBBEN EEN DOCHTER!!! 06/27/2006 06:33:30
Gisterenmiddag om 3 uur kwam het dan, een telefoontje van Wereldkinderen: wij hebben goed nieuws. Er is een dochter voor jullie, zij is 1,5 jaar, gezond en ze heet Jemima. We noemen haar Jemi. Woorden kunnen niet beschrijven hoe blij we met haar zijn. Natuurlijk hebben we een feestje gebouwd gisteren met een aantal dierbaren. Champagne erbij en eten gehaald, allemaal in een roes die zijn weerga niet kent. We hebben cadeautjes gekregen voor Jemi van zwembandjes tot mooie jurkjes, van alles. Bossen bloemen staan hier nu in huis. Het is één groot feest. Gisterenmorgen stond ik op en dacht, laat ik vandaag de laatste envelopjes maar eens schrijven. Er waren nog wat adressen die ik moest opzoeken vandaar. Voor de zekerheid had ik nog even gebeld met de drukkerij wat we ook al weer afgesproken hadden. Daarna nog wereldkinderen gebeld om te vragen of de fax van mijn nieuwe paspoort goed aangekomen was. Achteraf bleek dat ze bij wereldkinderen al wisten dat ze ons ’s middags gingen bellen met het voorstel maar ze mochten dat nog niet zeggen. ’s Middags nog met onze nieuwe buurvrouw en een paar van haar vriendinnen zitten praten over de adoptie. Ik was net een kiwi aan het snijden toen de telefoon ging. Met wereldkinderen…… Ik dacht dat ik niet goed werd. Ik zat te shaken op mijn stoel. Daar kwam dan het voorstel met uitgebreide beschrijving van onze dochter. Aangezien ik met Mich had afgesproken dat ik naar hem toe zou komen als ik ooit het belletje kreeg, ben ik meteen naar de buurvrouw gerend. Wil jij me alsjeblieft naar de winkel brengen want we hebben een dochter!! In de winkel aangekomen, stond Mich iets uit te zoeken voor een klant. Ik zei tegen hem hoi mich, hij zei: ik heb nu even geen tijd. Ik zei: dat is dan jammer papa gefeliciteerd met JE DOCHTER!! Je had zijn kop moeten zien, zo een bijzonder moment. Hij is meteen mee naar huis gekomen en we zijn een aantal mensen gaan bellen. Hier alvast een fotootje van ons meisje dat een beetje moe was op het moment dat de foto genomen werd.Volgende week vertrekken we al dus vandaag moeten we van alles gaan regelen. Tot later.
Roes 06/28/2006
We leven echt in een roes. Gisterennacht hebben we nauwelijks geslapen door alle emoties. Een paar glaasjes champagne erbij en je weet het wel. Ik liep gisteren als een zombie door het huis en Mich was hyper. Het is raar want je weet dat je gebeld kan gaan worden maar dan is het toch nog onverwachts. Er moet nog een hoop geregeld en gekocht worden maar iedereen heeft zijn hulp aangeboden en daar maken wij dan ook gebruik van want we gaan Zondagmorgen as. al naar Zuid-Afrika. Op maandag 10 juli krijgen we Jemi en de 12e gaan we naar de rechtbank. Vrijdagmiddag gaan we nog naar Wereldkinderen waar we de benodigde info krijgen voor de reis. We zullen verblijven in The Rose, eerst een paar dagen in een appartement en dan nog 2 weken in een cottage. Wel zo lekker als je een eigen keuken hebt en ook genoeg ruimte. Ten slotte rent Jemi al rond op haar leeftijd. We vertrekken precies op de dag waarop wij ook van plan waren nog een weekje op vakantie te gaan. Grappig he. Maar goed we zijn eerst nog een week met z’n 2en in Zuid-Afrika dan kunnen we het land gaan bekijken.

Botshabelo Babieshome

Botshabelo Babieshome is het weeshuis waar onze dochter de eerste 2o maanden van haar leven heeft gewoond. Bij het woord weeshuis denk je al snel aan grote huizen waar veel kinderen verblijven. De realiteit is dat weeshuizen nogal kunnen verschillen van elkaar. In het bothabelo babieshome woonde destijds 12 kinderen. Gesticht, gerund en gelegen op het terrein van de urban life kerk worden de kinderen goed verzorgd door een klein team van vaste verzorgers met extra hulp van vrijwilligers uit diverse landen.

Ook zijn de oprrichters van de babieshome, een pre -school en een lerarenopleiding gestart.